Re-Dance:Taneczny kalejdoskop wspomnień

Styczeń 17, 2012

W spektaklu Trzy siostry według Antoniego Czechowa, w choreografii studentek Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu krakowskiej PWST: Agnieszki Bednarz, Pauliny Jóźwickiej i Katarzyny Kostrzewy, rozpoznajemy wspomnienia beztroskiego dzieciństwa, zajadłych walk rodzinnych z lat młodzieńczych czy szczerych rozmów przy kuchennym stole. Otwierający się w naszych głowach jarmark wspomnień oraz wybudzające się z długiego snu znajome emocje wskazują, jednoznacznie, na prawdziwy walor spektaklu.

Dramat Antoniego Czechowa ujęty w nieklasyczne ramy o charakterze tanecznym został przygotowany w ramach działalności Koła Naukowego na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu. Obecna, pięćdziesięciominutowa wersja choreografii, była początkowo dwuminutową etiudą ruchową, wydłużoną kolejno do piętnastu minut.

Przed widownią pojawia się, jak czytamy w opisie spektaklu, Masza – trwająca od lat w nieudanym małżeństwie, Olga, dla której praca w gimnazjum jest wysysającą siły witalne koniecznością i Irina borykająca się z nieustannym poczuciem smutku i niezadowolenia. Wszystkie trzy siostry łączą się w tęsknocie za opuszczoną przed laty Moskwą – symbolizującą wolność i nowe możliwości. Trzy siostry Prozorov o różnych charakterach oraz odmiennych światopoglądach łączy trwanie w oczekiwaniu na wyjazd do utęsknionego miasta. Przesuwające się przed nami obrazy teatralne są opowieścią o zmieniających się relacjach pomiędzy tytułowymi trzema siostrami.

Taniec pojawiający się w spektaklu jest pewnego rodzaju komentarzem czy uzupełnieniem oglądanych scen. Ruch spleciony ze słowem pokazuje panującą pomiędzy siostrami więź. Dobrym tego przykładem jest scena, w której Masza za pomocą słów kieruje ruchami sióstr poddających się zupełnie zabiegowi manipulacji. Rodzeństwo bez cienia sprzeciwu wykonuje polecenia Maszy: „Przerzuć ją przez głowę!” czy „Morsy w jeziorze!”. Powtarzalność tego zabiegu wzmacnia wyraz i charakter sceny. Pozorna „zabawa” odsłania prawdziwą naturę sióstr – bliskich sobie, ale i okrutnych wobec siebie zarazem.

Trudno o jednoznaczność w opisie relacji panującej pomiędzy siostrami. Ich zabawy przypominające nam czasy beztroskiego dzieciństwa nigdy nie są pozbawione elementu okrucieństwa. Gry z wczesnych lat młodości podszyte są erotyzmem, a szczerość dorosłych kobiet ma w sobie nutę zakłamania. Nie ma tu jednorodności panujących stosunków. Jest za to huśtawka nastrojów, zmienne nastawienie, jest również kalejdoskop zachowań pojawiających się w kolejnych etapach życia sióstr. Pozostawia on, po wyjściu z teatru, obrazy taneczne mieniące się żywymi kolorami kostiumów oraz dynamicznymi nutami muzycznymi, obrazy- do złudzenia przypominające uśpione w naszych głowach wspomnienia dobrze znanego siostrzanego świata.